to top

Czy my się znamy?

magdatomkowicz

“Gruba ciotka Danuta robi swetry na drutach”* – cytuje mi się w głowie wczorajsze czytanie na dobranoc. Przede mną notes, w głowie listy niezapisane, bo nie zmieściłyby się na tych czystych kartkach. Zbyt poplątane, zbyt pokomplikowane moim brakiem wiary w to, że można tak po prostu. Że czasem tak trzeba. Po prostu.

 

Zdecydować się na coś. I przestać to odkładać. Ze strachu, bo przecież zwykle ze strachu. Bo jakże boi się czasem człowiek, że kiedy coś zrobi, inni wreszcie zobaczą. Że nie ma talentu. Że brak mu pomysłów. Że dmucha od lat w dziurawy balon. A że dmucha na jedną dziesiątką gwizdka, to nikt się jeszcze nie zorientował, że gdyby balon chciał się wzbić ponad ziemię, nie udźwignąłby własnego ciężaru, co to przecież lekki jak piórko.

 

I wtedy znów pojawia się ta uporczywa myśl, co niespanie od kilku nocy mi umila: czy pani przypadkiem nie miała pisać? Po co pani ten blog, jeśli nie do pisania? Po to by lifestyle, który pani ma, umówmy się, taki sobie, pokazywać światu? Jak tysiąc innych osób, które, w przeciwieństwie do pani, mają i life, i style. Pani life to dzieci, praca, czasem jakaś podróż, łeb Stefana na kolanach, bo on do książki i koca z dziurą, przez niego zresztą wygryzioną, bardziej pasuje niż cappucino, którego pani nawet nie lubi. Mocne espresso i zaczynamy dzień. W stylu przetartych dżinsów i wełnianych swetrów, zawsze za dużych, bo ukrywa się w nich pani od lat i już nikt pani nie wmówi, że to coś złego. Zbyt wiele ma pani lat na takie głupoty. Zbyt wiele, by jeszcze jakieś marnować. Nawet na niemarnowanie, bo przecież patrząc wstecz, niczego pani tak naprawdę nie żałuje. Tak naprawdę to nie.

 

Za 10 lat może pani tu wciąż będzie, na tym fotelu obitym niebieskim ni to welurem, ni sztruksem czy bawełną – na tym też się pani przecież nie zna. Ale może być również tak, że pani tu nie będzie. Bo będzie pani w Australii. Albo wcale. Nigdzie. Gdzieś. Tego nikt nie wie. I czy za 10 lat ten strach wciąż będzie miał znaczenie? Czy ten śmiech, ta śmieszność potencjalna, której pani tak się boi, czy ona za 10 lat będzie się pani śnić? Bo nawet jeśli będzie, to wie pani, co z tego? Bo jeśli ta śmieszność to najgorsze, co może się pani przytrafić, to może jednak nie ma czego się bać? Bo co jeszcze? Niech ta pani wyobraźnia, która tak pracuje mocno, wizualizując pani przed oczami wszystkie możliwe wypadki i nieszczęścia, bo to przecież pani największa specjalność, niech sama pani powie, że nawet ona większej tragedii niż ta śmieszność, jakże mała i nieważna, nie widzi. Może zatem nic więcej tam nie ma?

 

“Gruba ciotka Danuta robi swetry na drutach” – powtarzam jak manrę i liczę oczka do szarego wełniaka. Będzie z warkoczami, których jeszcze wczoraj nie potrafiłam robić. Dziś jestem prawie pro. Podobnie jak w tylu innych rzeczach, w których jeszcze wczoraj nie byłam nawet amatorem. Bo pierogi też kiedyś lepiłam po raz pierwszy. 30 lat temu. Z babcią. W ciasnej kuchni, w pewne bezpieczne popołudnie. Dolej trochę wody, słyszę Jej głos, ciasto musi być elastyczne. Jak pani, myślę sobie. Pani też musi być elastyczna.

 

Chciałabym przejść z panią na ty, ale czasem mam wrażenie, że wciąż, po tylu latach, wcale pani nie znam, wciąż jest pani dla mnie zagadką. Nie, niech się pani nie cieszy, to nie jest wcale pozytywna myśl, nie jest pani tajemnicza ani nic takiego. Jest pani po prostu tchórzem, a tchórzostwa to ja się po pani nie spodziewałam.

 

Czy my się w ogóle znamy (?), myślę sobie, patrząc w oczy kogoś, kto wygląda tak samo jak ja, ale czy wciąż jest mną? I zastanawiam się, gdzie podziała się ta dziewczyna z niewyparzonym językiem i planami, co do których była pewna, że je zrealizuje. Nie mogło być inaczej. Tak daleko jej wyobraźnia nie sięgała.

magdatomkowicz*Jan Brzechwa

 

 

Magda T.

  • Ola Poems

    Pani Magdo, bo my, Panie z wyobraźnią dziewczynek jesteśmy trochę obok samych siebie. Pani Magdo, niech mnie Pani poczęstuje cappucino, którego Pani nie pije, bo wypicie go mogłoby zająć mi dłużej, niż tego pani małego, czarnego depresso bez mleka. A ja potrzebuję tego “dłużej” aktualnie, żeby zdążyć napisać Pani, żeby się Pani nie bała.

    I, żeby zdążyć napisać Pani jeszcze inny cytat z Brzechwy: “Tańcowała igła z nitką, Igła – pięknie, nitka – brzydko.”

    Ta Igła, to prawdziwa Magda. A ta nitka, co tańczy brzydko, to tylko głupia kobieca podświadomość, która wiąże Pani marzenia.

    Uściski. :*

    October 24, 2017 at 2:12 pm Reply
    • Ewa

      Dziewczyny jesteście cudowne! Ja się wpraszam do Was na to cappuccino, albo caffe latte. Bo ja to lubię dużo mieć tej kawy, żeby ten piękny czas przy niej spędzony jak najbardziej przeciągnąć :)
      I wiesz co bym Ci Magda przy tej kawie poradziła? Żebyś działała, bez większego zastanowienia, działała tak bardzo, żeby nie mieć czasu na słuchanie tej Pani. A plany i marzenia tej dziewczyny z niewyparzonym językiem zrealizują się szybciej niż się spodziewasz :)

      October 24, 2017 at 4:16 pm Reply
        • Kejt

          Jak Wy piszecie! Bosko!!!

          October 29, 2017 at 5:19 pm Reply
  • Moni

    Mam nadzieję, że dziewczyna z niewyparzonym językiem zrealizuje wszyściusieńkie plany<3 nawet te, o których jeszcze nie pomyślała:*

    October 24, 2017 at 4:28 pm Reply
  • Marta

    Wiadomo, że zmęczenie, brak czasu i chwile zwątpienia, ale najważniejsze, że piszesz pięknie. Mnie jest to bardzo potrzebne i nawet nie wiesz jakie Twoje pisanie ma na mnie wpływ. Po poście starter kit kupiłam kolejna biała i szara bluzkę (w ogóle uważam ze posty o szafie były super), a po wrześniowych migawkach zrobiłam tyle zdjęć liści, grzybów, ogrodu i dzieci w lesie, że mam zapchaną pamięć w telefonie :) Nie mówiąc o wszystkich chwilach refleksji i uśmiechu przy zdjęciach i postach. To jedyna strona gdzie zostawiam komentarze – nie sądziłam, że to będę robić, ale cóż – Twoje pisanie tak mnie rusza :) Może to jesienna deprecha, po zmianie czasu będzie lepiej.

    October 25, 2017 at 7:00 am Reply
  • Sylvia

    Jak miło przy Pani słowach wypić codzienną kawę i ruszyć swoje szare komórki do przemyśleń:)

    October 25, 2017 at 10:12 am Reply
  • Agnieszka

    Magda ja czytam, też tkwie w jakimś letargu ostatnio co dalej. Jak to życie swoje poprowadzić. Często tu zaglądam Kochana ❤️

    October 27, 2017 at 9:38 am Reply
  • Anna

    Madziu Kochana, piszę dopiero teraz, bo mało mam czasu na czytanie ostatnio i z większości odwiedzanych niegdyś miejsc już dawno zrezygnowałam.. ale tutaj, tutaj zawsze wrócę. Czasem, jak dziś, spóźniona, czasem w biegu, ale nigdy byle jak, bo u Ciebie każde słowo ma znaczenie, każda kropka jest w punkt!
    Bardzo dobrze wiem, jak trudno się czasem zmobilizować, uwierzyć w siebie.. ale Ty Madziu, nie masz się czego wstydzić.
    Powodzenia! xx

    November 4, 2017 at 1:35 pm Reply
  • Agnieszka

    Jak bardzo, bardzo o mnie jest ten tekst! Aż nie mogę uwierzyć… Wiem, że pewnie różne rzeczy nam w duszy grają i o co innego może nam chodzić, ale czytałam Twój tekst niemal ze łzami w oczach, że ja też… Ja sobie trochę sabotuję realizację marzeń, tej właściwej ścieżki, innymi twórczymi rzeczami, które mi, paradoksalnie! tak patrząc z boku świetnie wychodzą. I wielu myśli, że ja się właśnie w tych działaniach spełniam. Czasem sama siebie do tego przekonywałam. Ale w sercu WIEM, że chodzi o inną drogę. Życzę Ci startu, z odwagą, a może nawet brawurą? Sobie też! :) Pozdrawiam najserdeczniej i będę zaglądać (sprawdzać jak Ci idzie i mobilizować się Twoimi sukcesami, ok? ;))

    November 28, 2017 at 12:23 pm Reply

Leave a Comment